Accom Thailand

December 5, 2008

อยากกอดป๊า แล้วบอกว่ารักป๊าที่สุด อยากฝันถึงป๊าในวันพ่อ

คุกกี้ – ลิปิการ์ กลัดสาคร ถืภ??ระถางธูปนำหน้าหีบศพพ่ภเจนกิจ

คุกกี้ – ลิปิการ์ กลัดสาคร ถือกระถางธูปนำหน้าหีบศพพ่อ เจนกิจ


“คุกกี้” ในวันพ่อ – ที่ไร้พ่อ “เจนกิจ”


เป็นระยะเวลาหลายปี ของวันที่ 5 ธันวาคม ที่เด็กหญิงเล็กๆ คนหนึ่ง จะกระวีกระวาด ตื่นแต่เช้า และกระตือรือร้นเป็นพิเศษ ในการหอบกระเป๋าใบใหญ่ กระโดดขึ้นรถ และรอให้ผู้เป็นพ่อพาไปส่ง ที่โรงเรียนอย่างเคย เพราะวันนั้น เป็นวันพิเศษ ที่เธอจะได้รับ แจกกระดาษสีสวยๆ จากครูประจำชั้น พร้อมคำแนะนำ ในการทำ “การ์ดวันพ่อ” เพื่อจะทำไปให้ ผู้ชายคนที่สำคัญที่สุดในโลก แต่ในปีนี้ เด็กหญิงเล็กๆ คนนี้ คงไม่ได้มอบการ์ดให้ กับมืออันอบอุ่นของ พ่อของเธออีกแล้ว


เช้ามืดของ วันพฤหัสบดี ที่ 20 พฤศจิกายน เวลาราวๆ 03.30 น. เกือบทุกชีวิตของ ผู้รักชาติ รักแผ่นดิน ที่เดินทางมาเรียกร้อง ประชาธิปไตย ในบริเวณ ทำเนียบรัฐบาล กำลังหลับใหล จู่ๆ เสียงระเบิดจาก อาวุธสงคราม ดังสนั่นขึ้น และเมื่อ หมอกควัน ไอสังหารจางลง …ชีวิตของผู้บริสุทธิ์ อีกหนึ่งชีวิตของ “เจนกิจ กลัดสาคร” ก็ดับดิ้นลงใน วินาทีนั้น สังเวยแก่ รัฐบาลมารครองเมือง ผู้ยอมทำทุกอย่าง กระทั่งอยู่เบื้องหลัง การไล่ล่าฆ่าประชาชน ผู้ต่อต้านตน อย่างไร้ศีลธรรม


ภาพชายวัยกลางคน สวมแว่น ดวงตาปิดสนิท เลือดสดๆ สีเข้มไหลทะลัก ท่วมจมูก ปาก ลำคอ และไหลนอง เต็มหน้าอก และท้อง ภาพสุดท้าย ของชาย ผู้ซึ่งเป็นสามีของผู้หญิงคนหนึ่ง และเป็นพ่อของลูกๆ อีก 3 คน ที่จากไป พร้อมกับทิ้งภาระอันหนักอึ้ง และความโศกเศร้า สุดบรรยายไว้ให้ คนที่อยู่ข้างหลัง


“หนูเรียกพ่อว่าป๊า” ประโยคแรกของ ลิปิการ์ กลัดสาคร หรือ “น้องคุกกี้” ลูกสาวคนโตของ เจนกิจ ที่บอกเล่า ความหลังระหว่าง ป๊า กับ เธอ ก่อนจะกล่าวต่อไปว่า ด้วยความที่ทั้ง เธอและป๊า ติดนิสัยขี้อาย ด้วยกันทั้งคู่ ทำให้นานๆ ครั้ง ในโอกาสพิเศษเท่านั้น ที่จะได้กอดกัน และ บอกรักซึ่งกันและกัน


“ปกติเวลาเล่นกันกับป๊า หนูจะชอบ ตีพุงป๊า ป๊าพุงใหญ่ หนูชอบเล่น แต่ป๊าจะขี้เขิน หนูก็ขี้อาย กอดป๊าบ้าง แต่ไม่ค่อยได้หอม ไม่กล้า” แต่แม้จะ ไม่ค่อยได้แสดง ความรักต่อลูกมากนัก แต่เจนกิจ ก็มีวิธีการ ทำให้ลูกๆ รู้สึกว่าใกล้ชิด กับเขา
คุกกี้ – ลิปิการ์ กลัดสาคร ถืกระถางธูปนำหน้าหีบศพพ่ เจนกิจ

คุกกี้ – ลิปิการ์ กลัดสาคร ถือกระถางธูปนำหน้าหีบศพพ่อ เจนกิจ

คุกกี้ เล่าว่า ทุกเช้า ป๊าจะเป็นคนขับรถ ไปส่งที่โรงเรียน เป็นเช่นนี้ทุกวัน แต่หากวันไหน ติดภารกิจ หรือ ไปร่วมชุมนุม กับ พันธมิตรประชาชน เพื่อประชาธิปไตย และไม่ได้ไปส่งเธอ ที่โรงเรียนด้วยตัวเอง ก็จะให้หยุดเรียน และหลังจากกลับมาโรงเรียน คุกกี้และน้องๆ ก็จะขลุกอยู่ กับพ่อแม่ ดูทีวี ด้วยกันบ้าง และถ้าทำการบ้านไม่ได้ พ่อก็จะเป็นคนดูให้ สอนและอธิบายให้ฟัง

“ป๊า เป็นนักกีฬา เปตอง ได้เข้าแข่งภายในจังหวัด และแข่งข้ามจังหวัด ด้วย ป๊าสอนให้หนูเล่น เปตอง หนูชอบเล่น เปตอง แล้วก็ชอบเวลา ที่อยู่กับป๊า แต่ป๊าไม่ชอบให้หนู เล่นนานๆ แล้วก็ไม่ชอบให้ หนูเล่นบ่อย เพราะป๊าบอกว่า กลัวลูกสาวป๊ามือเจ็บ กลัวลูกสาวป๊ามือด้าน


ทุกถ้อยคำการย้อนรำลึกถึง พ่อของคุกกี้ คือ ภาพแห่งความสุข ที่เธอจะไม่มีวันได้พบพานมันอีก


คุกกี้ เล่าให้ฟังอีกด้วยว่า ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ ป๊ามักจะสอนเสมอ ว่าให้เป็นคนดี ไม่ดื้อไม่ซน ตั้งใจเรียน และพร้อมจะส่งเสริมทุกด้านที่ เธอสนใจ


“หนูอยากเป็นนักดนตรี ป๊าส่งเสริมมาก สนับสนุนสุดตัว หนูมี กีตาร์เป็นของตัวเองด้วย แล้ว ป๊าก็จะสอนให้ รักประเทศ ป๊ารักในหลวง ที่บ้านก็มี รูปในหลวง เวลาป๊าไปพันธมิตร ป๊าจะบอกเสมอว่า ไปปกป้องประเทศชาติ ป๊าไปถามหา ความยุติธรรมจากรัฐบาล แต่ป๊าไม่ให้หนูไปด้วย เพราะรู้ว่า ไม่ปลอดภัย เพราะมีข่าวยิงระเบิด ใส่กลุ่มพันธมิตรตลอด แต่หนูก็ไม่คิดว่า ป๊าจะโดน”


เมื่อถามว่า คุกกี้ พอจะเดาได้ไหม ว่าใครเป็นต้นเหตุที่ทำให้ “ป๊า” จากไป อย่างไม่มีวันกลับ ด้วยการยิงระเบิด ใส่ผู้ชุมนุมบริเวณหน้าเวที พันธมิตรประชาชน เพื่อประชาธิปไตย จนมีผู้บาดเจ็บสาหัส หลายราย และ ป๊าของคุกกี้ โดนสะเก็ดระเบิดทะลุลำคอ ตัดเส้นเลือดใหญ่ และเสียชีวิต


เด็กหญิงวัย 11 ปี กล่าวอย่างหนักแน่น ว่า “รัฐบาล” เป็นผู้อยู่เบื้องหลัง ในครั้งนี้ พร้อมทั้งกล่าวว่า เธอเชื่อว่า ผู้ที่อยู่เบื้องหลัง การเสียชีวิตของพ่อเธอ และรวมถึงผู้บาดเจ็บ และผู้เสียชีวิตคนอื่นๆ นั้น คือ รัฐบาล ที่ใช้เงิน ไปจ้าง นปช.-นปก. มายิงอาวุธสงคราม ใส่พันธมิตรฯ แน่นอน


“หนูโกรธเขามาก หนูเกลียดมาก และหนูก็แค้นมากด้วย กับคน ที่ฆ่าและสั่งฆ่า พ่อของหนู หนูอยากจะถามกลับ เขาเหมือนกันว่า ถ้าเป็นพ่อเขาตาย เป็นแม่เขาตายบ้าง เขาจะรู้สึกอย่างไร เขาจะอยู่ได้อย่างไร” คุกกี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเจ็บช้ำ


ล่วงเข้า เดือนธันวาคม เมื่อถึงวัน เฉลิมพระชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว อันถือเป็น “วันพ่อแห่งชาติ” ด้วยนั้น น้องคุกกี้ เล่าว่า ทุกๆ ปี ที่โรงเรียน จะสอนทำ การ์ดวันพ่อ


“ให้การ์ดป๊าทุกปี เพราะโรงเรียน จะสอนทำ ทำเสร็จ กลับจากโรงเรียน ก็จะเอาการ์ดให้ป๊า ป๊าก็จะรับ แล้วก็กอดหนู บอกว่ารักหนู ป๊าจะเก็บการ์ดไว้ ทุกใบ ป๊าไม่ค่อยบอกรักลูก แต่ทุกวันพ่อ เวลาป๊าได้การ์ด ป๊าจะบอกรักหนู”


เสียงของ น้องคุกกี้ เริ่มเศร้าลง เมื่อพูดถึงวันพ่อ เนื่องเพราะเป็น วันพ่อครั้งแรก ในชีวิตของเธอ ที่ไร้เงาของพ่อ วันพ่อครั้งแรก ที่ไม่มีพ่อให้กอด


“ปีนี้ หนูจะทำการ์ด เหมือนทุกปี ก็จะเอาไปวางไว้ หน้ารูปป๊า เอาพวงมาลัยไปกราบป๊า บอกป๊าว่า หนูจะเป็นเด็กดี ขอให้ป๊า อย่าห่วง ให้ป๊าหลับ ให้สบาย หนูจะดูแล แม่กับน้องเอง หนูคิดถึง ป๊ามาก ป๊าเคยบอกหนูไว้ ก่อนป๊าจะโดนระเบิด บอกว่าถ้าป๊าเป็นอะไรตาย ป๊าจะมาหา ถ้าป๊ามาหา ดึกๆ ทีวีจะเปิดเอง แล้วเปิด ช่องเอเอสทีวี ด้วย ขอให้หนูกับแม่รู้ว่า ป๊ามาหา ถึงตอนนั้น เอาข้าวเอาปลามาให้ป๊าด้วยนะ

แต่จนวันนี้ป๊า ก็ไม่เคยกลับมาบ้าน หนูไม่เคยฝันถึงป๊า คิดถึงป๊ามาก ถ้าถามว่า วันพ่ออยากได้อะไรมากที่สุด หนูอยากฝันเห็นป๊า อยากเจอป๊า อยากกอดป๊า แล้วบอกว่ารักป๊าที่สุด อยากฝันถึงป๊าในวันพ่อ”

ปรับปรุงจาก ข่าว และ ภาพ ของ สำนักข่าว ASTV ผู้จัดการออนไลน์ 5 ธันวาคม 2551 09:29 น.
http://manager.co.th/asp-bin/mgrView.asp?NewsID=9510000143591


พิมพ์ ข่าวนี้ “คุกกี้” ในวันพ่อ ที่ไร้พ่อ “เจนกิจ”

ใช้ [ปุ่มถอยหลัง] ของเว็บบราวเซอร์ เพื่อกลับมาที่นี่ จากข้อมูลเชื่อมโยงด้านล่าง
Use Browser [Back] Button Return to Here from URL Below

Advertisements

Leave a Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: